دوست من سلام
قالب وبلاگ
نويسندگان
لینک دوستان

 

بازی

بازی یکی از نیازهای اساسی کودکان به شمار می‌رود. مهم‌ترین و اساسی‌ترین فعالیت کودک به شمار می‌رود که در عین سرگرم کردن کودک کارکردهای مهم دیگری را داراست که هر یک از این کارکردها به جنبه‌ای از زندگی کودک مربوط می‌شوند که او را برای ورود به زندگی بزرگسالی آماده می‌سازند. از این لحاظ شرایط بازی ، آزادی کودک در بازی ، اسباب بازیهای مورد استفاده کودک و مدت زمانی که به بازی با کودک اختصاص داده می‌شود اهمیت شایان توجهی دارد.


 


بازی کودکان

بازی

بازی یکی از نیازهای اساسی کودکان به شمار می‌رود. مهم‌ترین و اساسی‌ترین فعالیت کودک به شمار می‌رود که در عین سرگرم کردن کودک کارکردهای مهم دیگری را داراست که هر یک از این کارکردها به جنبه‌ای از زندگی کودک مربوط می‌شوند که او را برای ورود به زندگی بزرگسالی آماده می‌سازند. از این لحاظ شرایط بازی ، آزادی کودک در بازی ، اسباب بازیهای مورد استفاده کودک و مدت زمانی که به بازی با کودک اختصاص داده می‌شود اهمیت شایان توجهی دارد.

خیلی از آموزشهای تربیتی را می‌توان در خلال بازیها به کودک نشان داد و به راحتی کودک را در مسیر درست تربیت نمود. همانطور که از خلال بازیهای کودک نیز می‌توان به شرایط عاطفی کودک ، احساسات و افکار کودک می‌توان پی برد. بنابراین بسیار لازم است که مربیان به اهمیت بازی در زندگی کودک توجه داشته و شرایط مناسب را برای بازیهای مناسب فراهم سازند.خیلی از آموزشهای تربیتی را می‌توان در خلال بازیها به کودک نشان داد و به راحتی کودک را در مسیر درست تربیت نمود. همانطور که از خلال بازیهای کودک نیز می‌توان به شرایط عاطفی کودک ، احساسات و افکار کودک می‌توان پی برد. بنابراین بسیار لازم است که مربیان به اهمیت بازی در زندگی کودک توجه داشته و شرایط مناسب را برای بازیهای مناسب فراهم سازند.خداوند نخستین دوره رشد انسان را با بازی همراه کرده است. در اسلام توصیه اکید به این موضوع شده است که کودکان را تا هفت سالگی آزاد بگذارید تا بازی کنند. امام صادق علیه‌السلام فرموده‌اند: بگذار فرزندت تا هفت سال به بازی بپردازد، در هفت سال دوم به او ادب بیاموز و در هفت سال سوم مراقب او باش. در روایتی آمده است که حضرت محمد صلی‌ الله‌ علیه‌ و آله‌ و سلم با جمعی از یاران از محلی عبور می‌کردند کودکان را در حال خاک بازی دیدند برخی از یاران خواستند آنها را از بازی کردن باز دارند. پیامبر فرمودند: بگذارید بازی کنند که خاک محل پرورش کودکان است.
 

اهمیت بازی

با آنکه میل به بازی در سنین بالا کم‌کم کاهش پیدا می‌کند و کارهای مهمی جای آن را می‌گیرد ولی به اعتقاد روان‌شناسان تا سالهای پایانی عمر نیز تمایل به بازی در انسان وجود دارد هر چند شکل و ظاهر و هدف بازی عوض شده باشد. شاید کودک دلیل بازی کردن خود را نداند و یا آنکه نتواند برای آن علتی بیان کند ولی با این همه نتواند از بازی کردن دست بکشد. امروزه ثابت شده است که کودکانی که به اندازه کافی و به درستی بازی نمی‌کنند از رشد ذهنی مناسب ، رشد اجتماعی درست بی‌بهره هستند. ویلیام استون می‌نویسد: بازی غریزه‌ای برای رشد و نمو استعدادها و یا تمرین مقدماتی برای اعمال آتی است.

خداوند نخستین دوره رشد انسان را با بازی همراه کرده است. در اسلام توصیه اکید به این موضوع شده است که کودکان را تا هفت سالگی آزاد بگذارید تا بازی کنند. امام صادق علیه‌السلام فرموده‌اند: بگذار فرزندت تا هفت سال به بازی بپردازد، در هفت سال دوم به اوادب بیاموز و در هفت سال سوم مراقب او باش. در روایتی آمده است که حضرت محمد صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم با جمعی از یاران از محلی عبور می‌کردند کودکان را در حال خاک بازی دیدند برخی از یاران خواستند آنها را از بازی کردن باز دارند. پیامبر فرمودند: بگذارید بازی کنند که خاک محل پرورش کودکان است.

اسلام علاوه بر آنکه از واپس زدن این تمایل در کودکان جلوگیری می‌کند توصیه می‌نماید که پدران و مادران امکانات لازم برای بازی کودک را فراهم کنند و در هر موقعیت و مقام اجتماعی نیز که هستند وقتی را برای بازی با فرزندان خویش اختصاص دهند و خیال نکنند که درصورت بازی کردن با فرزندانشان اقتدار یا متانت آنان خدشه‌دار می‌شود. از دیدگاه ویجیناساکس روان‌شناس بازی و بازی درمانگر معروف ، بازی یکی از فعالیتها و اهداف مهم کودک در زندگی است. او نمی‌تواند از راه دیگری غیر از بازی به کشف محیط پیرامون خود بپردازد. استعدادهای خود و تواناییهایش را شناسایی کند و آنها را بکار بگیرید. کودک در حین بازی به تمرین زندگی بزرگسالی می‌پردازد.

شرکت در بازیهای کودکان

پیاژه روان‌شناس بزرگ کودک معتقد است که در فعالیتهای خود جوش کودک باید او را آزاد گذاشت دخالت نامناسب و بی‌موقع در فعالیتهای او استقلال و خودمختاری و فعالیت را از او سلب می‌کند. با اینهمه تاثیر بزرگترها در بازی کودک را بی‌اهمیت نمی‌شمارد و به حضور مناسب بزرگترها در بازیهای کودکان اشاره می‌کند. شرکت مناسب والدین در بازیهای کودکان موجب مستحکم‌تر شدن رابطه والد و فرزندی می‌شود و در عین حال یک موقعیت مناسبی پیش می‌آید که والدین به تربیت کودک بپردازند و نکات تربیتی را در خلال بازی به او آموزش دهند.

والدین تعیین کننده نوع و شیوه بازی کودک نیستند. بهتر است شرایط سالم برای بازی فراهم سازند و خود به عنوان همبازی شرکت داشته باشند و اجازه بدهند کودک با قدرت خلاقیت خودبازی را اراده کند. در این بازیها والدین نباید خواست و اراده خود را به کودک تحمیل کنند. همپای او و هم‌ردیف او قرار بگیرند و بازی شادی را فراهم کنند. پیامبر اکرم می‌فرمایند: هر کس که کودکی نزد اوست باید برای کودک شود.

انواع بازی در کودکان

اگر به نوع بازیهای کودکان نگاه کنیم تنوع و گوناگونی را در آنها مشاهده می‌کنیم. با تغییر سن کودکان نوع بازیهای آنها نیز تغییر می‌یابد. برخی از بازیها ، بازیهایی هستند که در آنها کودک به تمرین روابط و نقشهای اجتماعی می‌پردازد مثل مهمان بازی. به این ترتیب آنچه را که به عنوان الگو پیرامون خود می‌بیند در بازیهای خود انجام می‌دهد. الگوهای کودک در این نوع بازیها اغلب والدین و یا نزدیکان و یا افرادی هستند که برای کودک مهم هستند. در برخی دیگر از بازیها کودک به تمرین حرفه و مشاغل مختلف می‌پردازد.

بازی نقش دکتر و مریض ، پلیس ، راننده و... از جمله این بازیها هستند. برخی دیگر از بازیها خیالی هستند که تحت تاثیر قدرت تخیل کودک شکل می‌گیرند. این نوع بازیها ممکن است تحت تاثیر تماشای برخی فیلمها و کارتونها ، رنگ و بوی خاصی پیدا کند. بازیهای دیگر از نوع بازیهای فکری هستند و در آنها کودک به رشد فکری و ذهنی خود می‌پردازد. این نوع بازیها با رشد شناختی و فکری کودک مرتبط هستند. بازیهای دیگر جنبه تمرینات جسمانی و ورزشی دارند. کودک به دلیل انرژی سرشار خود با جست و خیز ساده یا بازیهای جسمانی پیچیده‌تر سرگرم می‌شود.

چه نوع بازیهای مناسب کودک است؟

والدین به عنوان تسهیل کننده مسیر بازی کودک هستند. کودکان خود با توجه به شرایط سنی خود نوع بازی خود را انتخاب می‌کنند. لازم است والدین دقت کنند موقعیت بازی یک موقعیت سالم ، امن و مناسب باشد تا مشکلی کودک را تهدید نکند. مثلا با توجه به علاقه کودکان ، بازیهای اجتماعی در حدود 5 سالگی لازم است والدین با ایجاد چنین بازیهایی در انتخاب همبازی کودک خود دقت نمایند و به صورت غیر مستقیم بر بازی آنها نظارت داشته باشند. همچنین در انتخاب اسباب بازی نهایت دقت و تناسب را مدنظر داشته و اسباب بازیهای مناسب که برای رشد فکری و شناختی کودک مفید هستند را انتخاب نمایند.

در رابطه با نقش بازی در زندگی کودکان می توان گفت :

1- بازی باعث اجتماعی شدن کودک می شود و فرایند ارتباطی او را در رابطه با دیگران تقویت می کند. پذیرش نقش در بازی دسته جمعی و انجام آن و احساس رضایت درونی، اعتماد به نفس کودک را تقویت می کند و ترس او را برای حضور در امور اجتماعی دیگر فرو می ریزد .

2- بازی باعث تخلیه هیجانی در کودک می شود و در نتیجه رفتارهای متعادل را به دنبال می آورد. کودکانی که بازیگوش و پر جنب وجوش هستند، پرحرکت به نظر می آیند. گاهی کوچک بودن خانه و منزل و نبودن امکان بازی برای آنها مشکلا تی را از نظر هیجانی و پرخاشگری و خسته کردن والدین به وجود می آورد. بهترین مکان برای تخلیه این انرژی های اضافی یک مکان آزاد، باز و شادی بخش مثل پارک یا دامان طبیعت است. پس بهتر است که والدین گاهی برنامه بازی را برای فرزندان خود در نظر داشته باشند .

3- بازی، کودکان را در تصمیم گیری و اقدام به عمل تقویت می کند. از آنجا که در بازی، تفکر، سنجیدن، انتخاب و اقدام، پشت سر هم و پی درپی انجام می شود، تکرار بازی باعث تحکیم این فرایند شده و کودک از نظر تصمیم، اراده راسخ پیدا می کند .

4- بازی، کودک را برای پذیرفتن شکست ها و چگونگی غلبه بر آن آماده می کند. در بازی همیشه برد با کودک نیست گاهی کودک شکست می خورد و باید تسلیم دیگران شود. در برنامه بازی آنچه که جزو برنامه است باید انجام گیرد و کودک در میان این برد و باخت ها و توانایی انطباق با آن به مرور به چگونگی کنار آمدن با محرک ها و حتی افراد عادت می کند و متوجه می شود که تلاش باید انجام گیرد . هر چند گاهی شکست هم خواهد بود اما لذت بردن در کنار دوستان همسان خود بودن از همه لذت ها بالاتر است و سختی ها به چشم نمی آید .

5- بازی فعالیت های جسمانی بدن را از نظر فیزیولوژیکی متعادل می کند: نرمش، دویدن، راه رفتن، پریدن، غلتیدن و انجام دادن بازی هایی که باعث تحرک اندام و عضله ها می شوند موجب رقیق شدن جریان خون، تنفس مفید و در نتیجه شادابی کودک می شود. (البته همه این بازی ها با نظارت والدین و دور از خطر باید باشد ).

6- بازی باعث دوست یابی در کودکان می شود. دوستان دوران کودکی، به خصوص دوستان همسان، ماندگارترین دوستان هستند و این دوستان در بازی و تفریح انتخاب می شوند . کودکی که هیچ دوستی ندارد و دیگران او را به جمع خود راه نمی دهند اگر این وضع ادامه داشته باشد باید راه چاره ای پیدا کرد تا کودک وارد جمع دوستان شود چون ادامه و استمرار آن ممکن است برای کودک مشکلاتی روانی و شخصیتی به وجود آورد .

بنابراین بازی برای کودکان علاوه بر لذت بخش بودن آنها را از تنهایی بیرون می آورد و شادابی آنها را مضاعف می کند .

در بازی کودکان یادآوری چند نکته ضروری است :

الف - بازی کودک را هرگز به کار تبدیل نکنید. آن بازی بی خطری که خود کودک انتخاب کرده است ارزشمند و مفید ترین بازی است که آثار خود را در کودک می گذارد. اما اگر شما به اجبار بازی را به کودک تحمیل کنید این دیگر بازی نیست بلکه تحمیل یک «کار» است. پس بازی داوطلبانه ارزش بازی را دارد .

ب - کودکان خود را با لباس های نو و اتو شده به پارک نبرید. برای اینکه آنها باید با این لباس ها بازی کنند، بدوند، بپرند و شما نمی گذارید که بچه ها این فعالیت را با این لباس انجام دهند. پس لباس کودک در عین تمیز بودن، معمولی باشد و اگر کثیف شد در منزل عوض بشود در این صورت کودک می تواند از بازی استفاده نماید و لذت ببرد .

پ - حتما به کودکان سفارش کنید در پارک مواظب گل ها و درختان باشند و به آنها آسیب نرسانند و اگر چیزی خوردند آشغال آنها را حتما در ظرف آشغال بریزند. تمیز نگه داشتن محیط پارک از وظایف بهداشتی و انسانی ماست .

ت - کودکان از نظر انتخاب نوع بازی و چگونگی انجام آن با هم تفاوت دارند و این تفاوت به ویژگی های روانی و جسمانی کودک مربوط می شوند بنابراین اجازه دهید کودک آنگونه که راحت تر است بازی کند (نه آنگونه که شما می خواهید). بنابراین کودک خود را پیش همسالان خود تحقیر نکنید و پشت سر هم به بازی او ایراد نگیرید و نگران نباشید. او هم به مرور همه چیز را یاد خواهد گرفت و رضایت خاطر شما را فراهم خواهد ساخت .

انتخاب تجهیزات بازی باید متناسب با سن کودکان باشد

اکنون این سؤال مطرح می شود که : آیا از امکانات بازی که ممکن است برای کودکان پیش دبستانی به کار برده شود، برای دانش آموزان کلاس سوم راهنمایی هم می توان استفاده کرد یا خیر؟ اگر چه این امر منطقی نیست، اما در مدرسه ها، برای تمام این گروه های سنی از ابزار یکسانی استفاده می کنند.
تصویر مقابل، یک سرسره ی شش فوتی (حدود 1/82 متر) را نشان می دهد که سکویی به عنوان نردبان افقی موجی به آن متصل است. از این سرسره بچه های شش یا هفت ساله به راحتی استفاده می کنند و نردبان افقی آن بیشتر برای بچه های نه ساله یا بزرگ تر مناسب است. این ابزار بازی وسیله ای غیرمعمول است، چرا که کودکان همه ی گروه های سنی، با وجود امن و ایمن نبودن وسیله، باید تعامل مثبتی با آن بر قرار کنند. طبیعتاً انسان هر عملی را که احساس خوبی نسبت به آن دارد، تکرار می کند و از فعالیت هایی که از انجام آن ها احساس شایستگی نمی کند، اجتناب می ورزد. بنابراین، متناسب نبودن تجهیزات و وسایل بازی برای پیشرفت توانایی کودکان، تجربه ی بازی آنان را کاهش می دهد. برای مثال، یک توپ پلاستیکی مخصوص کودکان دبستانی، برای کودکان خردسال مناسب نیست و در نظر گرفتن اندازه های متفاوتی از توپ های کوچک تر، برای بچه های مهد کودک که نمی توانند توپ های بزرگتر را در دست خود نگه دارند، کاری شایسته و منطقی است.
کودکان می توانند با این توپ های متناسب، بازی های تفریحی جالبی انجام دهند و یا تنظیم ارتفاع استاندارد حلقه ی بسکتبال و حتی تغییر قوانین آن برای هر گروه سنی خاص می تواند برای کودکان کم سن و سال هم، تجربه ی فراوانی را به همراه داشته باشد.
در انتخاب تجهیزات بازی کودکان باید چه معیارهایی را در نظر بگیریم؟ علاوه بر این که باید به تجربه ی بازی توجه داشت، وسایل بازی نیز باید بر اساس علم و آگاهی، سن، توانایی های احساسی، اجتماعی، ذهنی و عقلانی کودک انتخاب شوند.
بچه های پیش دبستانی نسبت به بقیه ی گروه های سنی ، بیشتر به بازی های انفرادی تمایل دارند تا گروهی، بنابراین، این گروه سنی به تنوع فراوانی از تجهیزات بازی نیاز دارد و دستورالعمل بازی مربوط به این گروه، باید هم تعامل فردی و هم تعامل گروهی کوچک را در برگیرد.
به این منظور، ساختارهایی مرکب و کوچک نظیر تونل ها، فضاهای خزیدن و مناطق تجمع گروهی باید مهیا شوند. از طرف دیگر، کودکان کلاس پنجم یا اول راهنمایی غالباً از فعالیت های جهت یابی گروهی و رقابت گروهی و دو نفره لذت می برند. برای این گروه، دستورالعمل بازی باید بیشتر مبتنی بر چالش باشد و مواردی نظیر نردبان های مجاور و روبه روی هم و میله های پارالل را شامل می شود.

نتیجه گیری

تعامل با ابزار و وسایل بازی، بر تجربه های کودکان می افزاید. اگر بخواهیم تعامل مثبتی را در بازی های مدرسه ایجاد کنیم، باید هم ساختار و ترکیب بازی در محیط سرباز مهیا شود و هم وسایل بازی مجهز و قابل مصرف باشند. بنابراین، مدرسه باید سهم مشخصی را در بودجه ی سالانه ی خود برای بازسازی و یا تأمین تجهیزات بدین منظور در نظر بگیرد. تجهیز تفریحگاه ها و جای گزینی ابزار جدید و قابل استفاده،به خلاقیت و ابتکار کودکان در بازی کمک می کند.

بازی به انواع گوناگون دیگر تقسیم می شود:
۱- بـــازی های جسمــــی : از قدیمی ترین نوع بازیهاست، به ابزار مخصوص نیازمند است ، هم به صورت انفرادی و هم به صورت گروهی انجام می شود، برای مصرف انرژی اضافی بدن و نجات یافتن از خستگی و کسالت بسیار مفید است و رفتارهای ناآرام و پرخاشگری توأم با عصبانیت کودک را کاهش می دهد.
۲- بــــازی های تقلیــــــدی : کودک به تقلید نقش هایی می پردازد که آنها را باور کرده است. معمولاً بهترین شخصیت ها برای شروع ایفای نقش ، والدین، برادران ، خواهران و دوستان هستند. کودک از ایفای نقش آنان لذت برده و تجربه کسب می کند. در دوره ی دبستان بیشتر نقش معلمان را تقلید می کند، در حالی که در دوره ی نوجوانی از تقلید رفتار بزرگسالان دوری می کند و به تقلید رفتار همسالان می پردازد که این خود آغازی است برای هماهنگی و همسو شد با گروههای اجتماعی و ایفای نقش های واقعی زندگی.
۳- بـــازی های نمایشــــی : کودک در تقلید از بزرگترها از لباس و وسایل مخصوص آنها نیز استفاده می کند، مانند پسر کوچکی که کت پدر را به تن کرده، عینک او را به چشم می زند و یا دختر بچه ای که کفش پاشنه دار مادر را پوشیده و به زحمت راه می رود.
۴- بــــازی هـــــای نمــــادی: زمانی که کودک دستیابی به ابزار و وسایل مورد نیاز خود را غیرممکن می بیند، نیازها و آرزوهای خود را با استفاده از وسایل نمادین و از طریق بازی بیان می کند. برای مثال بر تکه ای چوب سوار شده، این طرف و آن طرف می رود، مانند این که سوار بر اسبی شده و آن را هدایت می کند. این نوع بازی ها یکی از بهترین شیوه های بازی درمانی محسوب می شوند.
۵- بــــازی های آمــوزشـــی : مهمترین وسیله آموزش کودک ، استفاده از وسایل بازی مناسب است، مانند مکعب های چوبی که کودک با جور کردن و دسته بندی کردن آنها می تواند با مسائل اساسی اما ساده و آسان ریاضی آشنا شود. از خانه ی کوچک اسباب بازی برای آشنا کردن کودک با واقعیت های موجود زندگی می توان استفاده کرد. بازی های آموزشی موجب تقویت حواس و رشد قوای ذهنی و اجتماعی کودک می شوند، به شرط آن که سعی کنیم کنترل اصلی بازی در اختیار کودک باشد و جهت و مسیر آن را او تعیین کند.
۶- بــــازی های خلاقیتـــــی : کودک از طریق به وجود آوردن چیزی، عقاید و احساساتش را اظهار می کند ، مانند نقاشی، موسیقی ، خمیربازی، شن بازی و یا استفاده از لغات که او را قادر می سازد تا در آینده داستان شعر و نمایشنامه بنویسد.

تـــوصیه هایـــی بــــرای والــــدیــــن :
۱- به بازی کـــودکان اهمیت دهیم، زیرا زندگی آنها در بازی، شکل واقعی به خود می گیرد.
۲- تلاش کنیم تا بازیهای کودکان متناسب با فرهنگ و ارزشهای خانواده باشد.
۳- با دقت در تفکرات خلاق و پویایی کودکان در حال بازی می توانیم با چگونگی شخصیت آنها بیشتر آشنا شویم.
۴- در بازی کودکان دخالت نکنیم اما راهنما و کمک کننده خوبی باشیم.
۵- با همبازی شدن با کودکان راه دوستی ها را باز کنیم و راه پنهان کاری های دوره نوجوانی را ببندیم.
۶- کاری کنیم که بازی به صورت تجربه ای لذت بخش در ذهن کودک باقی بماند.
۷- بـــرای متوقف کردن بازی از امـــر و نهی استفاده نکنیم.
۸- با توجه به روحیه ی کنجکاو کودک، به گونه ای او را راهنمایی کنیم که به تفکر مثبت و اندیشه خلاق و سازنده دست یابد.
۹- مراقب باشیم که محیط بازی موجب آسیب جسمی، فکری و یا روانی نشود.
۱۰- در انتخاب نوع بازی، به سن ، جنس و توانایی های فرزندمان توجه کنیم.
۱۱- نوع و مدت زمان بازی فرزندمان را طوری کنترل کنیم که از فشارهای هیجانی و روحی بیش از حد دور باشد( به ویژه بازی های رایانه ای).
۱۲- بـــرای انتخاب الگوهای صحیح، زمینه مناسبی را برای بازی های تقلیدی کـــودکانمان فراهم نماییم.
۱۳- از محدود کـــردن کـــودک در هنگام بازی بپــرهیـــزیم.
۱۴- وسایل بازی را مناسب سن و رشد جسمی و ذهنی کودک تهیه کنیم
۱۵- آداب اجتماعی و چگونگی رفتار با دیگران را ضمن همبازی شدن با کودکان می توانیم به صورت غیرمستقیم به آنها بیاموزیم.
۱۶- به مطالب و نحوه ی بیان کودکان در بازی به خوبی توجه کنیم، زیرا احساسات و مشکلات زندگی واقعی آنها در بازی منعکس می شود.
۱۷- برای انتخاب همبازی های خوب، فرزندمان را غیر مستقیم راهنمایی کنیم، زیرا رفتارهای یک همبازی خود تأثیر بسیار مثبتی در آینده ی او خواهد داشت.
۱۸- اگر در حضور فرزندمان با وسایل موجود در خانه برای او اسباب بازی (ماشین ، عروسک و ...) بسازیم، ارتباط عاطفی میان ما و کودکانمان تقویت خواهد شد.
۱۹- برای تقویت حس همکاری و مسؤولیت پذیری فرزندمان با او توافق کنیم که پس از بازی، اسباب بازی های خود را جمع کرده و سرجایش بگذارد و گرنه دفعه بعد اجازه استفاده از آنها را نخواهد داشت.
۲۰- از فرزندمان بخواهیم که اجازه دهد تا همبازی هایش از اسباب بازی های او استفاده کنند، زیرا این کار موجب تقویت حس نوع دوستی و تسهیل در ارتباط با دیگران می شود.
۲۱- اسباب بازی گران قیمت ممکن است وسیله بازی مفیدی نباشد. هنگام خرید توجه داشته باشیم که اسباب بازی باید بتواند قدرت خلاقیت و سازندگی فرزندمان را رشد دهد. وسایل بازی جورکردنی، پازل ها، خمیربازی، گل رس و .... اسباب بازی های مناسبی به شمار می روند.
۲۲- اگر کودکان در هنگام بازی با هم اختلاف پیدا کردند اجازه بدهیم خودشان مشکل را حل کنند. در صورتی که اختلاف تشدید شود فقط آنها را از هم جدا کنیم و هرگز از یکی از طرفین ، جانبداری نکیم.
۲۳- در محیط های بازی گروهی مثل زمین بازی کودکان در پارک ها، اجازه دهیم بچه ها با هم دوست شوند و بازی کنند، از وارد شدن به محیط بازی کودکان بپرهیزیم.
۲۴- از همبازی شدن کودکان با افراد بزرگتر از خود به ویژه «نوجوانان و جوانان» اکیداً جلوگیری کنیم.
۲۵- کودکان همواره نیازمند بازی هستند، پس اسباب بازی های مناسب هر مکان را همراه خود داشته باشیم.
۲۶- کودکان باید به مجموعه ای از بازی های جسمی، اجتماعی، عاطفی و ذهنی بپردازند. هنگامی که فقط یکی از بازی ها را انجام می دهند(مثلاً بازی های رایانه ای) از رشد اجتماعی، جسمی و عاطفی محروم شده و احتمال بروز عصبانیت و پرخاشگری در آنها افزایش می یابد. آخــــر اینکـــه : « بــازی دنیای کــــودکان است، با دنیـــای کــــودکان بازی نکنید. »

[ چهارشنبه ۱٤ فروردین ۱۳٩٢ ] [ ۸:۱۳ ‎ب.ظ ] [ دلپسند ]
.: Weblog Themes By WeblogSkin :.
درباره وبلاگ

صفحات دیگر
امکانات وب
تصاویر زیباسازی نایت اسکین